Μακεδονία

Αυτό το όνομα μήπως;

Επιτύμβιον

Πέθανες κι έγινες κι εσύ: ο καλός.
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που πρόσφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,
τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.

Κοιμού εν ειρήνη δε θα 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.
(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).

Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Δε θα 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Αγαπημένοι μου γείτονες

Κάποτε ήταν μια γειτονιά. Σ' αυτη τη γειτονιά υπήρχαν 5-6 σπίτια το πολύ.Οι γείτονες καυγαδίζαν συνέχεια για το παραμικρό και δεν τα πηγαίναν καλά μεταξύ τους.
Στο ένα σπίτι έμενε ο κύριος Σκιπέρης. Ο Σκιπέρης έστελνε τα παιδιά του έξω για δουλεια γιατί δεν είχε πολλά λεφτά και μεγάλο του ονειρό του ήταν να μεγαλώσει τα χωράφια του.Πρόσφατα μάλιστα είχε τσακωθεί με μια γειτόνισσα για ένα χωράφι. Με τη βοήθεια μιας "θείας" που έμενε μακριά κατάφερε και της το πήρε.
Η γειτόνισσα αυτή τελευταία είχε περάσει πολλά. Χάνοντας μάλιστα κι εκείνο το χωραφάκι, δεν ήθελε ούτε να τον βλέπει τον Σκιπέρη.Με τους άλλους γείτονες είχε μια καλημέρα, και τα πήγαινε καλά με μία κυρά που έμενε λίγα μέτρα πιο πέρα (ισως επειδη δε μέναν κοντά;). Την κυρά-Ψωροκώσταινα.
Η κυρά-Ψωροκώσταινα περηφανευόταν συνέχεια για τους παππούδες της, που είχαν πεθάνει εδώ και χρόνια, καμάρωνε τα παλιά της φορέματα που είχαν ξεφτίσει και πάντα προσπαθούσε να δείχνει καλο πρόσωπο προς τα έξω, ασχετα αν μες στο σπίτι της γινόταν χαμός.Αυτή είχε προβλήματα με ένα αβάφτιστο παιδι, που έμενε ένα μέτρο πιο πάνω απ το σπίτι της, και με τον Σκιπέρη. Με τον Σκιπέρη δεν τα πηγαινε καλά, επειδη είχε βαρεθεί τα παιδιά του στην αυλή της, κι εκτός αυτού επειδή κοίταζε να πάρει κι απ΄αυτή ένα χωραφάκι.Με το αβάφτιστο παιδί είχε προβλήματα επειδή αυτό ήθελε να βαφτιστεί μ ένα όνομα καποιας παλιάς αρχοντισσας που ζούσε κάποτε στη γειτονιά και που είχε το σπιτι της ανάμεσα σε τρία σπίτια. Σ΄ αυτό της Ψωροκώσταινας, στου αβάφτιστου παιδιού και μιας άλλης γυναίκας. Η τελευταία τους έβλεπε να καυγαδιζουν καθώς έβγαινε στην αυλή της αλλα κοίταζε τη δουλειά της και δεν ασχολούνταν τα τελευταία χρόνια.
Αλλά ούτε ο Σκιπέρης συμπαθούσε το αβάφτιστο . Ο λόγος; Είπαμε, τα χωράφια.

Κάπως έτσι περνούσαν τα χρόνια στη γειτονιά της Πενινσούλας . Ψυχρά κι εχθρικά. Το παιδί μεγάλωνε αβάφτιστο κι έπρεπε να βαφτιστεί. Ο Σκιπέρης σχεδίαζε πως θα πάρει και τα υπόλοιπα χωράφια, με τη βοήθεια της "θείας". Η "θεία" έλεγε στην Ψωροκώσταινα ότι το αβάφτιστο πρέπει να αποκτήσει ένα όνομα γιατί μεγαλώνει. Η Ψωροκώσταινα έλεγε στο παιδί να βαφτιστεί μ ένα παραπλήσιο όνομα αντί αυτού που ήθελε γιατί αλλιως δε θα του επιτρέψει να μπεί σε μία παρέα. Το ξεκατίνιασμα της φτωχής μας Πενινσούλας είχε μαθευτεί παντού. Κάποιοι αρχίσαν να φοβούνται για τα χειρότερα.
Τι θα γινόταν άραγε στο τέλος;

Σαν πανηγύρι

Ἡ Κυρα-Λένη ὅλη μέρα τραγουδάει
δὲν τὸ καταλαβαίνει ὅτι κλαίει

Μ. Σαχτούρης

Άδειοι μου τόποι, όνειρα...

Περπάτησα στους δρόμους σου καιρό
Απόψε λέω να μη βγω
Θα ονειρευτώ πως ταξιδεύω ένα πρωί
Κι είσαι μαζί μου...



Αφιερωμένο σε όσους γνώρισα σ' εκείνον τον τόπο.

Συλλογισμοί Παράλογοι

Άραγε επαιζε με τη σκεψη μας ο Σωκράτης όταν ελεγε: "Εν οίδα ότι ουδέν οίδα";

Ένα γνωρίζω, ότι δε γνωρίζω τίποτα.
Αλλά αφου δε γνωρίζω τίποτα, πως γνωρίζω ότι δε γνωρίζω τίποτα;














Και ο Καμύ στο έργο του "Δοκίμια πάνω στο Παράλογο" με παραπέμπει πισω στον Αριστοτέλη ο οποίος με τη σειρά του με μπερδεύει ακόμα περισσότερο και με βυθίζει σε σκέψεις λεγωντάς μου ότι....

"Γιατί εκείνος που λέει ότι τα πάντα είναι αλήθεια δέχεται και τον αντίθετο του δικού του ισχυρισμό, κι έτσι ο δικός του δε θα είναι αληθινός (γιατί αυτός που παραδέχεται σαν αληθινό τον αντίθετο ισχυρισμό καθιστά ψεύτικο το δικό του). Αντίθετα, εκείνος που λέει πως όλα είναι ψέμα, διαψεύδει αυτός ο ίδιος τον ισχυρισμό του. Εάν δε ο πρώτος ισχυρίζεται ότι ο αντίθετος του δικού του ισχυρισμός δεν είναι αληθινός, ο δε δεύτερος ότι δεν είναι ψεύτικος μόνο ο δικός του, θα δημιουργηθεί και για τους δυο η προϋπόθεση μιας ατέλειωτης σειράς αληθινών και ψεύτικων ισχυρισμών, γιατί εκείνος που λέει ότι κάποιος αληθινός ισχυρισμός είναι πραγματικά αληθινός, είναι μέσα στην αλήθεια κι αυτό συμβαίνει επ' άπειρο"


Μα και στο Παράλογο σαν το ριξα του Ιονέσκο έμαθα ότι "απο τότε που χάθηκαμε σ' αυτόν τον κόσμο όλες οι πράξεις μας είναι Παράλογες ή άχρηστες"

(Αφιερωμένο στους σύγχρονους Σίσυφους)

Ο Δήμος Μούτσης και ο Ηράκλειτος

Το όνειρο
Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό
στ' όνειρο που είδα χθες το βράδυ
κι ήμουν απ' τη μια του κύκλου εγώ
εγώ κι από την άλλη!
Κι ήμουν απ' τη μια του κύκλου εγώ
εγώ κι από την άλλη
έτοιμος να μου αποκριθώ
και να ρωτήσω πάλι

(Στον κύκλο η αρχή και το τέλος είναι το ίδιο)

«Κι είδα ένα παιδί, μικρό παιδί
που έπαιζε, και μου 'ριχνε στα ζάρια»*
το ύστερο του πόθου μου φιλί
τα πρώτα παιδικά μου χάδια
Κι εκεί εκείνη τη στιγμή
άκουγα να τραγουδάν εντός μου
ο Ύπνος με το Θάνατο μαζί
τραγούδια του έρωτός μου!

«-αιών παις έστι παίζων πεσσεύων...»
(0 αιώνας είναι ένα παιδί που παίζει ζάρια)














Κι είδα τις ελπίδες μας σκιές
βάδιζαν αμίλητα εμπρός μου
σύμβολα, σημεία, και μυστικές μορφές
αυτού του μάταιου κόσμου
Και είκοσι αιώνες σκοτεινοί
έφταναν στο τέλος τους πια τώρα
κι από 'να κόσμο σ' άλλονε τελικά, εμείς
περνάμε λέει, ώρα την ώρα